Pokemon Go : Fear of Missing Out

In this year, the world was shocked by the arrival of new smartphone game which is called Pokemon Go. It is the continuation of the old Pokemon game from Nintendo but the differences is that this Pokemon Game must be played by going outside using your own handphone. It’s popularity caught the world by surprise and it is considered as the next level of gaming. This game had been called augmented-reality, which is the player feels like actual Pokemon trainer in the game world.

Me myself although used to play Pokemon back in the 90s when it is can be played only on Nintendo Gameboy or computer did not feels wanted to played the game as yet. I’m not sure why. It may be I’m already past the gaming phase and playing video games can’t satisfy me anymore. But of course I will try to play Pokemon Go in the future.

It is also interesting that a lot of people who did not played any Pokemon or video games in the past also addicted in playing this game. One might think only die hard Pokemon fans will attracted to this game but apparently the new style of gaming also attracted the non-gamers. Of course in this day, all smartphone can download a lot of apps game, so it is hard to distinguish between gamers and non-gamers. That is why games like Angry Birds and Candy Crush is hugely popular across the world.

I myself also think that a lot of people played this game because of peer pressure. Since their roommate or office colleague played this game, so they also wanted to try this game although did not really interested in gaming at first. We might called this phenomenon as Fear of Missing Out or FOMO. Since we live in interconnected world through social media and smartphone, it is hard nowadays to disconnect ourselves to the current issues and trend that had been happening. So whenever we see our friend in social media do certain things or write about certain things, we are compelled to talk or write about it. Failure to do so will make us feel like we did not updated on certain issues.

This new anxieties can be considered a modern one and only surfaced in the 21^st century with the expansive use of the Internet technology. We can connect to other people, be it family, friends or even strangers at any time and any where. That is why we continue to read Facebook, Twitter or Whatsapp. In fact if you lost your phone or cannot connected to Internet even for one day, we feels incomplete and thinking that a lot of things in the world had moving on. This was not the norm in the past whereas we only connected to the bigger world only through printed media, radio or television. For example, if we in Malaysia and there is an earthquake in Japan, we can only know about it through 8 o’clock news. But nowadays, we can be updated on the crisis minutes after it happened through Twitter and it is reported by the people live in the place of crisis. Remember the bombing of MH17 at Eastern Ukraine? The whole world get the images of the bombed plane through pictures shared in social media since the reporter and medical personnel cannot reach the place yet since the place is still in a state of war. This is true on the report on Syria civil war since there is no reporter that could go into the place of bombing, news organization only reported things that had been shared by the combatant, be it Syrian army, the resistance, or even ISIS. Although they admit that the news is considered unreliable since it may be a propaganda vehicle. That is why reporter need to be impartial especially in the times of crisis.

We might criticize the phenomenon of Pokemon Go and dismisses it just another things that wasted our time. But if we know how to manipulate the technology, we can used it for the advancement in a lot of scientific field.  They might be an apps that resemble Pokemon Go that will help our children’s education in the future. So we should celebrate the technology and not just fixating on the gaming side. Instead of thinking on the harmful effect of Pokemon Go, why not think about the benefit that we can get in the future.

Bukan Bangsa Malaysia

Festival Filem Malaysia yang ke - 28, salah sebuah festival filem terbesar Malaysia mengumumkan pencalonan untuk setiap kategori yang dipertandinglan. Isu yang paling hangat diperkatakan adalah beberapa kategori utama dipecahkan kepada 2 iaitu Bahasa Malaysia dan Bukan Bahasa Malaysia. Kategori tersebut adalah Filem Terbaik, Pengarah Terbaik dan Lakon Layar Terbaik. Ianya mengejutkan kerana sebelum ini hanya ada satu kategori khas iaitu Filem Terbaik Bukan Dalam Bahasa Melayu. Kategori itupun ramai yang mempertikaikan dan sepatutnya setiap filem Malaysia, dalam bahasa apa pun patut diletakkan dalam satu kategori. Sejak dari dahulu lagi Festival Filem Malaysia dikritik kerana meminggirkan filem yang tidak menggunakan Bahasa Melayu sepenuhnya. Penganjur festival berasalasan bahawa filem Malaysia mestilah menggunakan Bahasa Melayu namun pengkritik berhujah pula bahawa filem yang baik tidak tertakluk dengan bahasa yang digunakan. Yang paling penting adalah kualiti penceritaan dan lakonan. Pada tahun ini sahaja terdapat 2 filem Malaysia yang sangat baik tanpa menggunakan Bahasa Melayu sepenuhnya iaitu Jagat, sebuah filem yang mengisahkan tentang kehidupan masyarakat Tamil di pinggiran serta The Kid from the Big Apple, sebuah filem yang mengisahkan tentang hubungan antara datuk dan cucu anak yang sudah lama tidak balik ke tanah air dan berlatarbelakangkan masyarakat Cina di bandar. 

Ada yang berpendapat bahawa pemecahan tersebut adalah agenda syarikat penerbitan filem yang berbahasa Melayu untuk memastikan filem-filem mereka tercalon. Mereka tahu sekiranya mereka bersaing dalam kategori yang sama dengan filem yang bukan berbahasa Melayu, pastilah filem mereka susah untuk menang atau langsung tidak tercalon. Pada pandangan penulis, filem-filem Melayu dalam beberapa tahun ini sudah tidak mendapat sambutan dalam kalangan peminat tempatan. Ada yang betul-betul popular seperti Polis Evo dan Boboiboy The Movie. Ola Bola juga mendapat sambutan yang hangat walaupun menggunakan gabungan Bahasa Melayu dan Inggeris. Namun begitu, tidak dinafikan berlaku pengurangan filem Malaysia yang ditayangkan sejak tahun lepas sehingga sekarang, baik yang berbahasa Melayu atau selainnya. Ada sesetengah filem yang sangat tidak laku sehingga pihak pawagam menarik balik tayangan hanya selepas seminggu sahaja di pawagam. Antara kisah filem yang paling menyedihkan adalah Redha, di mana filem ini sangat berkualiti tinggi dan dilakonkan dengan baik oleh Nam Ron. Namun ianya hanya bertahan 2 minggu sahaja di pawagam. Penulis teringat sebulan selepas Redha ditayangkan, ada seorang kawan yang mengatakan mahu menonton filem tersebut namun malangnya beliau tidak tahu bahawa filem tersebut telah tiada di pawagam. Beliau sama seperti rakyat Malaysia lain yang menyangka bahawa setiap filem akan berkekalan di pawagam dalam jangka masa yang panjang. Namun filem yang lama ditayangkan di pawagam hanyalah filem Hollywood yang popular seperti Captain America: Civil War dan Batman v Superman. Manakala kebanyakan filem Malaysia sekiranya minggu pertama pun sudah tidak laku, pastilah pawagam merasakan kerugian bagi pihak mereka dan menarik balik filem tersebut. Penulis sendiri yang mahu menonton filem Dukun Dr Dani arahan Sabri Yunus berkemungkinan terlepas filem tersebut kerana khabarnya filem itu telah banyak ditarik balik. Yang bagusnya filem Jagat pula berjaya berkekalan di pawagam hampir 2 bulan kerana promosi media sosial dan cakap-cakap orang. Penulis sendiri hanya menonton Jagat sebulan selepas ditayangkan selepas terbaca tentang filem tersebut di media sosial. 

Mungkin ada orang lain yang lebih berkelayakan untuk menulis tentang kondisi filem Malaysia pada masa kini. Namun dalam tulisan ini, penulis mahu memfokuskan tentang pemisahan bahasa yang dibuat dalam Festival Filem Malaysia yang terbaru kali ini. Pertama adalah mengenai istilah “Bukan Bahasa Malaysia.” Apa contoh bahasa yang bukan Bahasa Malaysia? Adakah selain daripada Bahasa Melayu? Penulis berfikir bahawa istilah Bahasa Malaysia juga salah kerana istilah tersebut boleh juga dimasukkan sekali bahasa-bahasa lain yang digunakan oleh rakyat Malaysia seperti Bahasa Tamil dan Bahasa Mandarin. Malah penggunaan istilah Bahasa Malaysia juga memisahkan kita dengan sejarah filem Melayu yang bermula daripada Singapura. Sebab itu lebih baik menggunakan istilah “Filem Melayu” kerana ianya lebih luas dan mempunyai sejarah yang panjang. Tetapi kemudian istilah Filem Melayu juga tidak tepat pada masa sekarang kerana banyak filem-filem Malaysia kini juga dalam bahasa yang lain. Sebab itu ramai yang menggunakan istilah “industri Filem Malaysia” untuk meluaskan makna skop perfileman di Malaysia. 

Kontroversi yang berlaku baru-baru ini menunjukkan rakyat Malaysia masih dalam proses mencari identiti sebenar budaya dan kesenian kita. Penulis teringat dalam sebuah syarahan bertajuk Pembinaan Bangsa Malaysia: Aspirasi dan Realiti oleh Prof Dato’ Dr Siddiq Fadzil, Professor Adjung Universiti Selangor (UNISEL). Beliau banyak menyentuh tentang betapa rakyat Malaysia terutamanya orang Melayu tidak serius dalam membina bangsa Malaysia. Ianya hanyalah istilah yang timbul apabila hendak meraih sokongan politik. Hatta dalam gagasan Wawasan 2020 juga disebut tentang agenda Bangsa Malaysia namun apabila berlaku konflik, rakyat Malaysia kembali dalam kepompong kaum masing-masing. Beliau juga mengkritik orang Melayu yang terlampau selesa dengan segala bantuan walaupun ada sesetengah orang Melayu yang berjaya dalam bidang masing-masing tanpa keistimewaan. Sehinggakan beliau pernah bermimpi bahawa pada masa depan, orang Melayu sendiri akan menolak keistimewaan tersebut demi kemajuan bangsa sendiri. Beliau tahu bahawa selagi orang Melayu ditongkat dengan keistimewaan, orang Melayu tidak akan berubah.

Memang persoalan tentang Bangsa Malaysia memerlukan kefahaman rakyat bawahan serta kemahuan orang politik. Ianya bukan sekadar perkara yang kita raikan semasa bulan kemerdekaan atau pada waktu-waktu perayaan untuk menunjukkan yang negara kita mempunyai pelbagai kaum dan agama. Namun unsur penting dalam pembinaan Bangsa Malaysia adalah penerimaan dan meraikan kepelbagaian tersebut dalam segala bidang, bukan mengikut tempat yang kita hendak sahaja. Ianya akan dilihat tidak adil oleh orang lain apabila orang Melayu diletak dalam satu kelompok, orang bukan Melayu pula dalam satu kelompok. Malah tindakan inilah yang akan merenggangkan hubungan antara kaum, bukan sangat menjamin kedudukan istimewa orang Melayu. Mengenai perjuangan Bahasa Melayu pula, adakah filem yang bukan berbahasa Melayu itu meminggirkan Bahasa Melayu? Memanglah mereka akan berbahasa Tamil atau Mandarin dalam kalangan keluarga dan rakan mereka. Namun apabila mereka berinteraksi dengan kaum lain, mereka akan berbahasa Melayu atau Inggeris. Perkara ini boleh dilihat dalam filem Jagat dan Ola Bola. Ini menunjukkn Bahasa Melayu telah diterima oleh semua kaum di Malaysia sebagai bahasa komunikasi yang penting. 

 Akhirnya soal meningkatkan kualiti filem di Malaysia adalah tugas semua kaum. Dan ianya akan dibikin dalam pelbagai bahasa kerana filem itu menunjukkan wajah masyarakat di sesebuah tempat dan mengikut zaman.

Ulasan Filem Star Trek Beyond

Penulis adalah peminat siri televisyen dan filem Star Trek. Penulis mula tertarik dengan Star Trek sejak daripada sekolah rendah lagi di mana stesen TV3 waktu itu menayangkan siri The Next Generations, di mana kapal angkasa Enterprise waktu itu dikepalai oleh Kapten Jean-Luc Picard lakonan Patrick Stewart (kemudian terkenal dengan lakonan sebagai Professor X dalam siri filem X-Men). Penulis teringat lagi siri TV ini sangat berbeza dengan siri TV lain yang ditayangkan pada waktu itu. Penulis tak ingat hari apa siri ini ditayangkan namun biasanya pada malam hari biasa. Pada waktu itu, susah untuk penulis untuk menonton televisyen pada waktu malam hari sekolah. Biasanya kami akan dipaksa untuk membuat kerja sekolah. Namun apabila Star Trek ditayangkan, mama membenarkan untuk tonton. Mungkin kerana idea dan cerita yang ditayangkan dalam siri ini sesuai untuk mengembangkan imaginasi kanak-kanak.

Siri TV ini membantu penulis berminat dengan sains terutamanya sains fiksyen. Inilah sumbangan terbesar sains fiksyen kepada masyarakat iaitu memecah tembok imaginasi kanak-kanak. Walaupun sering kali sainsa fiksyen dianggap mengarut, namun banyak imaginasi dalam Star Trek akhirnya menjadi kenyataan. Contohnya telefon bimbit yang kita pegang sekarang. Dalam siri Star Trek sejak 1960-an lagi sudah ditunjukkan teknologi tersebut seperti "communicator.", yang menunjukkan karakter bercakap dengan alat kecil di tangan mereka. Hasil usaha peminat Star Trek yang menonton siri tersebut dan terpengaruh dengannya sejak kecil, akhirnya fantasi menjadi realiti. Ramai jurutera dan "innovator" datang daripada mereka yang minat sains fiksyen. Oleh itu jangan pandang rendah kesan filem dan televisyen terhadap kanak-kanak. Filem dan siri TV yang bagus boleh merubah masyarakat.

Berbalik kepada filem yang penulis mahu tulis mengenainya iaitu Star Trek Beyond. Filem ini adalah siri ketiga daripada siri Star Trek "reboot" yang dimulai sejak 2009. Siri filem ini memaparkan Kapten James Kirk sejak daripada sebelum menyertai Starfleet dan bagaimana beliau menjadi kapten Enterprise. Namun begitu siri ini berbeza dengan siri Star Trek awal yang dilakonkan oleh William Shatner dan Leonard Nimoy di mana mereka mengambil pendekatan menukar timeline di mana terdapat watak jahat yang telah mengembara masa dan akhinya mengubah sejarah. Oleh itu siri filem yang terbaru ini tidak perlu mengikut siri filem yang lama sepenuhnya. Itu yang berlaku pada tahun 2009. Untuk filem terbaru ini, Enterprise telah mengembara selama 3 tahun dan Kapten Kirk, lakonan Chris Pine nampak sudah keletihan dan mula mempersoalkan objektif usaha mereka. Namun apabila cuba melaksanakan sebuah misi penyelamatan di planet terpencil, mereka diserang secara tiba-tiba menyebabkan Enterprise terhempas dan krew kapap terpisah. Filem ini menceritakan mengenai bagaimana mereka bersatu kembali dan kemudian mengalahkan watak jahat yang cuba memusnahkan Starfleet.

Penulis telah menonton semua filem Star Trek. Bagi penulis filem Star Trek yang terbaru ini boleh dikategorikan sebagai antara 5 terbaik. Ianya juga lebih baik kalau dibandingkan Star Trek 2009 dan Into Darkness. Ada banyak sebab penulis menganggap begitu. Pertama watak Kapten Kirk yang dilakonkan oleh Chris Pine mencapai tahap kematangan. Sebelum ini kita lihat watak ini sangat semberono dan tidak berfikir panjang. Walaupun begitu ianya kena dengan watak Kapten Kirk sejak dulu yang terkenal dengan bertindak dahulu, berfikir kemudian. Sebab itu ada watak Spock yang menjadi pengimbang. Bezanya Chris Pine dengan William Shatner adalah kita dapat melihat perkembangan watak tersebut. Daripada anak muda di Akademi sehinggalah kini menjadi seorang kapten kapal yang lebih matang dan rasional.

Satu lagi perkara yang menarik mengenai filem ini adalah suasana di Yorktown, sebuah pusat pelabuhan Starfleet yang berbentuk sfera. Dari jauh ianya macam Death Star, namun ia sebenarnya kelihatan seperti bebola kaca yang lutsinar di mana kita dapat melihat suasana bandar dalamnya. Ianya satu perkara yang baru dalam siri Star Trek. Memang ini satu tujuan terpenting filem sains fiksyen, iaitu mencipta satu benda yang imaginatif.  Inilah salah satu sebabnya mengapa dalam beberapa dekad ini filem sains fiksyen kurang popular kerana kebanyakan teknologi telah mencapai tahap tinggi dan masyarakat seperti sudah tidak menerima rekaan dan ciptaan yang tidak masuk akal. Namun dengan teknologi visual yang semakin canggih dalam filem, banyak benda-benda baru dapat dicipta dalam medium filem menyebabkan berlaku kebangkitan filem-filem sains fiksyen. 

Penulis berharap pembikin filem Star Trek yang seterusnya akan lebih berani bereksperimen dengan kepelbagaian cerita apatah lagi sekarang berlaku pertembungan dengan filem-filem Star Wars yang baru. Memang walaupun Star Trek tidak akan mengutip tiket setinggi Star Wars, namun objektif mereka patutnya membikin filem yang mencabar minda manusia tetapi dalam masa yang sama menggunakan latar angkasa untuk mencipta aksi dan babak yang menarik untuk tontonan ramai.

Ulasan Filem Star Wars Episode 3 : Revenge of the Sith

Filem Star Wars yang ketiga ini adalah filem Star Wars yang pertama yang saya tonton di wayang. Saya teringat semasa saya Tingkatan 5, tahun 2005 semasa bersekolah di SMKA Tun Ahmad Zaidi di Kuching. Saya dan kawan saya, Sabri Hussin dan Hazwan Mahli keluar bandar (kerana waktu itu saya di asrama) dan pergi menonton wayang di pusat bandar Kuching. Masa itu tak banyak wayang di Kuching. Saya teringat semasa pertama kali imej di gambar keluar, filem menunjukkan bintang-bintang di angkasa, kemudian berpusing dan menunjukkan kapal angkasa besar di atas Planet Coruscant, pusat pentadbiran Galactic Republic. Kemudian kamera berpusing lagi dan menunjukkan bahawa pertempuran antara pesawat pejuang dan kapal angkasa sedang berlangsung dengan sengit. Kamera mengikut dua pesawat yang dinaiki oleh Anakin Skywalker serta Obi-Wan Kenobi. Kedua-dua pesawat ini berpusing mengelak daripada ditembak oleh pesawat musuh, dan akhirnya berjaya masuk ke dalam kapal angkasa induk musuh. Tujuan mereka masuk ke dalam kapal tersebut adalah untuk menyelamatkan Canselor Palpatine yang sedang ditawan oleh Jeneral Grievous, robot separuh manusia yang mengumpul lightsaber Jedi. Babak awal filem ini sangat mengujakan, dan terus ke perang bintang tanpa perlu menunggu akhir filem. Babak ini juga adalah sambungan terus daripada siri animasi 2D Clone Wars yang banyak menunjukka kehebatan Jedi memimpin tentera Stormtrooper mengalahkan Tentera Separatist.

Peminat Star Wars secara konsensus sekarang telah mengkritik sehebat-hebatnya Prequels Star Wars. Namun bagi saya filem ketiga, Revenge of the Sith antara filem Star Wars yang terbaik. Malah saya rasa dua filem sebelum ini adalah "set-up" kepada filem ketiga ini. Dalam filem ini, konflik antara Anakin Skywalker dan Obi-Wan Kenobi memuncak. Malah kita juga faham mengapa Anakin menerima "the dark side" kerana beliau mahu menyelamatkan Padme Amidala. Namun mungkin babak Anakin membunuh kanak-kanak di Jedi Temple mungkin terlalu melampau dan berlaku secara tiba-tiba serta tidak kena dengan watak Anakin. Walaupun Anakin menunjukkan sisi gelapnya sejak filem kedua, di mana beliau membunuh puak Sands, namun kita tidak merasakan bahawa beliau akan membunuh orang biasa yang tidak memberi ancaman. Malah karakter Darth Vader dalam Star Wars Original juga jahat tetapi tidak dilihat sebagai kejam dan membunuh sesuka hati. Sebab itu sampai sekarang, masih ramai yang suka dan berpakaian kostum sebagai Darth Vader.

Babak kemuncak dalam filem ini serta keseluruhan Star Wars Saga adalah semasa Emperor Palpatine melawan Yoda di dalam Galactic Senate. Ianya adalah simbol Jedi menentang Sith. Walaupun tiada pemenang namun ternyata Emperor yang menguasai keadaan terutamanya setelah berjaya menipu Jedi bertahun lamanya serta tentera Stormtroopers yang diklon memang di bawah telunjuk Emperor. Pertarungan mereka yang berlaku di dalam Senate adalah simbolik menunjukkan pemerintahan selepas ini akan berlaku secara kuku besi serta segala pendapat tidak akan dihormati dan penentangan akan menghadapi kekuatan tentera.

Babak paling sedih adalah di mana pahlawan Jedi dibunuh oleh Stormtrooper daripada belakang dan tanpa mengetahui sebabnya. Pertarungan antara Anakan dan Obi-Wan pula adalah seperti adik-beradik. Walaupun mereka bertarung secara habis-habisan, namun mereka juga tidak sanggup membunuh sesama sendiri. Namun kerana keegoan Anakin, akhirnya beliau kalah dan dibakar oleh lava. Dari situlah sebabnya beliau memakai kostum hitam tersebut dan juga menjadi sokongan hidup kepada beliau. Saya merasakan perlu adan apresiasi yang betul kepada filem Episode 3 ini dan ditonton secara adil.

Ulasan Filem Batman v Superman (Atau sebenarnya DC v Marvel?)

Sejujurnya saya lebih teruja menunggu filem Batman v Superman lebih daripada filem Star Wars atau Captain America : Civil War. Walaupun ramai yang merasakan ada masalah kerana ianya masih lagi diarahkan oleh Zack Snyder, di mana filem beliau Man of Steel tidak diterima baik oleh peminat. Namun bagi saya, ianya adalah satu peristiwa bersejarah, bukan sahaja dalam konteks komik namun dalam perfileman di mana 2 watak superhero yang paling popular bertembung dalam satu filem. Tetapi selepas menonoton filem ini di pawagam, saya merasakan keliru dan juga cuba memikirkan adakah filem ini bagus atau tidak? Saya mula membaca ulasan-ulasan oleh pengkritik di online serta video ulasan-ulasan dalam YouTube oleh peminat-peminat. Kebanyakannya negatif dan menyalahkan Zack Snyder kerana membikin filem yang kelam kabut. Selain itu ramai juga yang mempersoalkan tentang motivasi watak-watak dalam filem ini yang tidak jelas. Yang paling teruk dikritk adalah Lex Luthor Jr. yang dilakonkan oleh Jesse Eisenberg. Beliau dikatakan cuba meniru lakonan Joker oleh Heath Ledger namun akhirnya nampak seolah-olah mengulangi watak beliau sebagai Mark Zuckerberg dalam The Social Network. Lebih teruk lagi motivasi kejahatan beliau tidak jelas. Adakah beliau memusuhi Superman atau Batman? Mengapa hendak mencipta raksasa daripada mayat Jeneral Zod? Ataupun sebenarnya beliau diarahkan oleh seseorang?

Namun saya menonton semula filem ini dan cuba mengurangkan fakulti kritikal terhadap teknik perfileman. Ada sesetengah perkara yang mesti diterima walaupun mungkin filem tersebut tidak menerangkannya. Tidak disangka saya berasa filem ini bolehlah diterima sebagai filem yang bagus. Ia hanya perlukan tontonan kedua supaya beberapa babak dapat difahami. Begitulah juga yang saya fikirkan apabila menonton filem Man of Steel. Memang filem ini banyak 'flashback' namun selepas tontonan kedua, kita dapat lebih memahaminya. Walaupun masih lagi boleh dipersoalkan dari sudut motivasi karakter, namun itu adalah perkara yang perlu kita terima apabila menonton filem bikinan Zack Snyder. Ini berbeza apabila saya menonton kali kedua filem Star Wars : The Force Awakens. Tiba-tiba saya mempersoalkan seluruh kerelevenan francais Star Wars dan adakah ianya adalah filem sama yang menggunakan plot yang berulang-ulang.

Filrm ini banyak potensiny namun kadang-kadang kita rasa ada banyak suntingan menyebabkan sesetengah plot tidak dikembangkan dengan baik. Satu perkara yang kurang dikembangkan adalah elemen pertembungan idealogi antara Superman dan Batman. Saya belum lagi membaca komik yang menginspirasikan filem ini iaitu The Dark Knight Returns. Namun dalam filem ini kita faham Batman marah kepada Superman kerana menyebabkan kemusnahan Wayne Tower di Metropolis, namun kita kurang pasti mengapa Superman mahu menghentikan kegiatan Batman di Gotham. Kalau isu ini tidak difahami, maka kita sukar untuk melihat filem ini sebagai pertembungan ulung antara Batman dan Superman.

Babak yang paling menarik perhatian saya adalah apabila Lex Luthor meletupkan Kongers semasa Superman menghadiri perbicaraan dan beliau tidak menyedarinya. Di wajahnya terlihat rasa kekecewaan kerana tidak sempat menyelamatkan mangsa. Superman menyedari walaupun beliau mempunyai kuasa yang hebat, namun tetap tidak dapat menyelamatkan seluruh manusia. Banyak lagi plot penting yang boleh dikembangkan daripada dilema Superman namun sayangnya tidak dipergunakan dengan baik. Kadang-kadang terfikir juga saya adakah Zack Snyder yang patut dipersalahkan atau Christopher Nolan yang perlu dipersalahkan sebagai penerbit. Mungkin beliau terlampau cuba untuk mengaitkan dunia komik dengan dunia sebenar (seperti yang beliau buat dalam The Dark Knight Trilogy) menyebabkan beliau kurang memanfaatkan kelebihan yang ada dalam dunia komik yang tidak terbatas.

Filem berakhir dengan kematian Superman dan Batman cuba mengumpulkan manusia-manusia yang berkuasa luar biasa untuk mempertahankan Bumi. Kematian Superman jua seolah-olah alegori kepada pengorbanan Jesus Christ yang disalib dan ditikam di dada (menurut tradisi Katolik) di mana Superman juga ditikam oleh Doomsday di bahagian dada untuk menyelamatkan Bumi. Walau apapun yang pastinya prestasi filem-filem DC masih kurang memberangsangkan dan tidak mampu menarik perhatian khalayak ramai seperti filem-filem Marvel. Ya. Filem DC memuaskan hati peminat komik DC sekurang-kurangnya namun ianya tidak cukup untuk menjadi sebuah francais yang mempunyai perkongsian universe. Eksperimen Marvel inilah yang cukup berjaya sehingga berjaya membuatkan oran ramai berminat dengan banyak watak Marvel yang sebelum ini tidak diketahui ramai. (Sebagai contoh Guardians of the Galaxy). Ada yang menuduh bahawa terdapat konspirasi oleh Marvel yang mengupah pengkritik untuk menjatuhkan imej filem Batman V Superman ini supaya penonton mempunyai persepsi buruk sebelum menonton filem ini. Saya fikir Warner Brothers yang menerbitkan filem-filem daripada karakter DC ini sepatutnya mengupah orang baru untuk memberi garis-garis besar francais ini (seperti dalam Marvel, ianya dipandu oleh Kevin Feige). Christopher Nolan tidak sesuai kerana beliau tidak berminat sangat dengan komik manakala Zack Snyder sangat memfokuskan bab teknikal.

Ulasan Filem Star Wars Episode 2 : Attack of the Clones

Sejujurnya saya mula tertarik dengan filem Star Wars setelah menonton Episod 2 : Attack of the Clones di Astro. Pada waktu itu sedang ditayangkan maraton filem Star Wars sebelum tayangan Episod 3. Pelik sekali mengapa selalu saya tertarik dengan siri kedua sesebuah siri filem. Saya mula menonton filem Lod of the Ring selepas menonton The Two Towers dan juga masuk ke dalam dunia Harry Potter selepas menonton The Chamber of Secrets. Ini sebelum saya baca buku Harry Potter.

Hampir sedekad kemudian, setelah kefahaman saya tentang perfileman bertambah serta membaca banyak ulasan tentang filem-filem Star Wars, barulah saya mengetahui bahawa Episod 2 dianggap sebagai paling teruk. Ianya lebih teruk daripada Episod 1. Walaupun Episod 1 terdapat karakter Jar Jar Binks, antara yang paling dibenci oleh peminat Star Wars, namun sekurang-kurangnya ianya terdapat babak perlawanan antara Darth Maul, Qui-Gon Jin dan Obi Wan Kenobi serta diiringi dengan muzik yang epik.

Mari kita bercakap tentang perkara yang baik dulu. Tentu sekali babak yang paling diingati adalah perlawanan antara Yoda dan Count Dooku. Rupanya baru saya tahu yang ramai peminat Star Wars tidak sukakan babak ini kerana menganggap karakter Yoda tidak sesuai terbang dan melompat. Bagi mereka Yoda sendiri sudah sangat kuat dan hanya perlu menggunakan 'Force' tanpa perlu menggunakan 'lightsaber'. Namun bagi saya babak ini sangat berkesan sebagai penamat filem kerana ianya menunjukkan bahawa 'The Dark Side' semakin kuat, seiring dengan babak perlawanan pada akhir Episod 1. Selain itu, perlu diingat bahawa Yoda adalah guru kepada Count Dooku. Walaupun Yoda berjaya mengatasi kekuatan Count Dooku, namun ianya mengambil masa juga dan nampak Yoda semakin lemah. Nampaknya siri Star Wars sering menggunakan tema murid yang menderhakai kepada guru. Ianya sudah nampak sejak Episod 4 lagi di mana Obi Wan melawan Darth Vader (dahulunya anak muridnya, Anakin Skywalker). Dalam babak perlawanan ini juga, tangan Anakin dipotong oleh Count Dooku, sama dengan babak Darth Vader memotong tangan Luke dalam Episod 5. 

Ada 2 perkara yang membuatkan filem ini dianggap buruk. Pertama adalah kisah cinta antara Anakin dan Amidala. Ada yang berpandangan bahawa kisah cinta ini tidak perlu dan mengganggu penceritaan. Bagi saya kisah cinta ini perlu kerana ianya menjadi motivasi kepada Anakin pada masa akan datang. Namun apa yang menyebabkan ianya tidak menjadi adalah 'chemistry' antara pelakn Hayden Christiansen dan Natalie Portman. Lakonan Hayden sebagai Anakin agak kaku dan dialog cintanya agak aneh dan 'creepy'. Ini menyebabkan peminat menganggap bahawa George Lucas tidak pandai menulis dialog dan sepatutnya menyerahkan tugas penulisan skrip kepada orang lain. Perkara kedua pula adalah terdapat dua plot cerita yang bergerak selari iaitu Obi Wan yang mencari klu tentang Clone Army dan Anakin yang melindungi Amidala. Pemisahan plot ini menyebabkan filem menjadi tidak fokus dan penonton tidak merasa hubungan karakter antara Obi Wan dan Anakin. Hubungan ini sangat penting kerana ianya akan mencapai kemuncak pada Episod 3. Walaupun begitu mereka tetap berjumpa semula di Planet Geonosis.

Walaupun filem ini gagal dari sudut perkembangan karakter dan plot, namun ianya memperbaiki perkara yang dibenci oleh peminat seperti pembuangan karakter Jar Jar Binks. Namun watak kanak-kanak Anakin yang menjengkelkan diganti dengan watak Anakin dewasa yang nampak terlalu angkuh dan kaku. Filem ini juga diselamatkan dengan lakonan mantap Christopher Lee sebagai Count Dooku. Count Dooku sebenarnya 'villain' Star Wars yang lebih menarik daripada Darth Maul dan Emperor Palpatine kerana beliau adalah bekas Jedi yang melihat The Dark Side menjanjikan lebih kuasa. Selain itu, filem ini juga menunjukkan bagaimana Clone Wars berlaku di antara Republic dan Separatist serta bagaimana Stormtroopers dilahirkan.  Ramai juga peminat-peminat muda Star Wars yang meminati filem ini kerana ianya menunjukkan bagaimana seorang pemerintah mempergunakan ketakutan terhadap musuh untuk memperbanykkan kuasa tentera. Perlu diingat filem ini ditayangkan selepas peristiwa 9/11 dan perang Afghanistan dan pertembungan antara kuasa baik dan jahat sangat kabur. Ini berbeza dengan Star Wars pada tahun 70an dan 80an di mana masih lagi terdapat persaingan kuasa antara Amerika Syarikat dan Soviet Union. Bolehlah dikatakan prequel berjaya menggunakan tema perang pada waktu tersebut tetapi gagal dalam teknik penceritaan filem.

Ulasan Filem Zootopia / Boboiboy The Movie / Kungfu Panda 3

Bulan Mac 2016 terdapat 3 filem animasi yang ditayangkan di Malaysia. Masing-masing cuba menarik kumpulan penonton kanak-kanak dan ibu bapa mereka. Disney membawa filem Zootopia, sebuah filem yang bertempat di dunia haiwan yang kehidupannya seperti manusia. Kungfu Panda 3 keluaran Dreamworks menyambung cerita Po yang menjumpai bapanya yang terpisah serta cabaran beliau mengajar kaum Panda dalam mempertahankan diri melawan musuh. Manakala syarikat penerbitan Malaysia, Animonsta membawa filem Boboiboy The Movie, sebuah filem yang asalnya daripada siri tv animasi yang banyak berkisar tentang Boboiboy serta rakan-rakannya melawan orang jahat yang cuba menimbulkan kekacauan di bandar kediaman mereka.

Mari kita bercakap tentang Zootopia dahulu. Filem ini boleh dikatakan antara filem Disney yang membawa tema yang agak berat iaitu isu perkauman, Dalam filem, prejudis berlaku antara kumpulan binatang pemangsa dan mangsa (predator dan non-predator) kerana kedua-dua spesis ini yang telah berbaik-baik sekian lama tiba-tiba spesis pemangsa mula menyerang non-predator. Ini kerana ada orang yang telah meracuni pemangsa dengan gas menyebabkan mereka menjadi ganas. Dua watak utama filem ini, seorang...bukan, seekor arnab dan seekor musang yang bergabung untuk mencari dalang di sebalik konspirasi tersebut.

Filem ini berjaya mengimbangi elemen "cuteness" sesebuah animasi, apatah lagi dengan watak haiwan di mana pastilah kanak-kanak akan tertarik untuk memiliki anak patung sebagai hadiah, dengan cerita dan juga elemen "real world" di mana prejudis dan perkauman terus berlaku. Saya teringat juga dengan filem Wall-E yang membawa tema environment dan kemusnahan Bumi kerana tangan manusia. Mungkin ada sesetengah kanak-kanak tidak faham lagi sekarang, namun mereka pasti akan memahaminya pada masa depan dan akan lebih "appreciate" filem Zootopia dan Wall-E. Namun kanak-kanak kini sangat bijak dan lebih cepat menangkap sesuatu perkara, berbanding dengan penulis sewaktu kecil dahulu. Ini satu contoh filem kanak-kanak yang bagus, bukan sekadar memberi hiburan, dan pada masa pengajarannya tidaklah terlalu "straight forward". Pengajarannya masih lagi terkait dengan plot dan motivasi watak-watak utama.

Mengenai Kungfu Panda 3 pula, ianya berjaya menjadi satu penamat?? kepada trilogi perjalanan hidup Po yang pada mulanya hanyalah menjadi pembantu ayahnya di kedai mee sehinggalah berjaya mencapai keadaan sekarang yang akhirnya menerima diri sendiri sebagai Dragon Warrior yang mempunyai tugas melindungi rakyat biasa. Saya tidak ingat ada watak animasi yang sebegini lengkap. Mungkin paling kurang kalau ada sequel pun, kerana hendak mencari pasangan untuk Po. Perjalanan kisah hidup Po seperti Luke Skywalker dalam filem Star Wars, bermula daripada anak peladang sehinggalah pahlawan Jedi yang berkuasa mengalahkan Emperor. 

Walaupun ada yang mengatakan bahawa ketiga-tiga filem Kungfu Panda menggunakan plot yang sama, namun bagi penulis, watak Po sendiri sebagai watak utama sudah berbeza. Pada filem pertama, Po merasakan  diri tidak layak dan hanyalah kebetulan Oogway memilih dia sebagai Dragon Warrior. Malah Po sangat mengharapkan skrol tersebut dapat menunjukkan rahsia mengalahkan penjahat, namun hakikatnya yang beliau lihat adalah cerminan kepada diri sendiri dan beliau perlu percaya kepada diri sendiri. Filem kedua pula beliau terlebih yakin kepada diri sendiri menyebabkan beliau kalah, malah takut menghadapi penjahat kerana penjahat tersebut telah membunuh keluarganya. Namun Po bangkit semula setelah mengingati memorinya bersama ibu kandungnya yang beliau pendam sekian lama. Filem ketiga pula Po lebih percayakan diri sendiri namun ayah angkatnya dan ayah kandungnya pula terlampau "overprotected", dan kurang mempercayai Po. Namun Po menunjukkan kemampuannya sebagai Dragon Warrior sehingga sanggup mengorbankan diri dan melawat penjahat di alam barzakh??? dan kembali semula ke dunia sebenar menjadi lebih kuat. 

BoboiBoy The Movie serta siri TV sebenarnya hampir menyerupai anime Jepun seperti Kamen Rider dan Naruto. Walaupun sasarannya lebih kepada kanak-kanak berumur 10 tahun ke bawah, bukan remaja, namun ada tema-tema dan plot yang mungkin agak dewasa dan mereka yang lebih besaar dapat menghargainya. Dalam filem ini, BoboiBoy terpaksa menghadapi musuh daripada angkasa lepas yang mahu mendapatkan Ochobot. Kisahnya lebih kepada persahabatan antara BoboiBoy dan Ochobot, dan walaupun anda baru sahaja menonton cerita ini, anda juga dapat memahami motivasi dengan mudah. Daripada sudut kawan-kawan BoboiBoy, mereka seperti kawan-kawan Naruto yang membantu BoboiBoy, namun pada akhirnya BoboiBoy jugalah yang akan mengeluarkan jurus yang paling kuat dan mengalahkan musuh, samalah seperti Naruto, Luffy dan Goku. Tetapi penulis merasakan Yaya (watak perempuan) lebih kuat daripada BoboiBoy, malah dalam beberapa aksi, Yayalah yang menyelamatkan BoboiBoy. Mungkin perlu ada filem spin-off untuk Yaya.

Filem ini patut dipuji kerana berjaya membawa filem animasi Malaysia ke tahap yang seterusnya. Khabarnya filem ini akan menjadi batu loncatan untuk siri TV BoboiBoy pergi ke angkasa lepas pula. Dalam dunia sebenar, filem ini juga dapat ditayangkan di negara-negara lain serta memperkenalkan produk Malaysia ke luar. Penulis cuba membandingkan filem ini dan Ola Bola, di mana penulis memikirkan bahawa terlampau banyak marketing yang dibuat oleh Ola Bola, namun kutipan tiket lebih kurang BoboiBoy, malah filem BoboiBoy mampu pergi lebih jauh manakala Ola Bola pula hanya relevan di Malaysia sahaja, dan mungkin susah untuk tarik penonton luar. Apapun, sejak Polis Evo tahun lepas sehingga sekarang, banyak filem-filem Malaysia mencatat kutipan tiket yang memberangsangkan serta kualiti filemnya sangat bagus. Walaupun tetap ada filem yang buruk namun nampaknya filem yang bagus yang mendapat perhatian penonton Malaysia. Ini satu petanda bahawa penonton Malaysia sudah matang dan sepatutnya penerbit dan pengedar filem Malaysia membawakan filem yang lebih bagus untuk tahun 2016 ini.